De ongeschreven regels van ons zorggezin

De ongeschreven regels van ons zorggezin

Ieder gezin heeft zo zijn eigen gewoontes. De één eet iedere avond stipt om zes uur, bij de ander loopt iedereen op verschillende tijden binnen en sommige gezinnen hebben vaste regels over schoenen in huis of telefoons aan tafel.
Maar als je een zorgintensief kind hebt, ontstaan er soms wel heel bijzondere huisregels. Regels die nergens op papier staan, die we nooit officieel hebben afgesproken, maar waar iedereen zich inmiddels automatisch aan houdt.
En soms besef ik pas hoe bijzonder onze gewoontes zijn wanneer iemand van buitenaf bij ons over de vloer komt.

Hoe onze eigen gezinsregels ontstaan

Met Thijs hebben we door de jaren heen ontdekt dat bepaalde dingen op een specifieke manier beter verlopen. Niet omdat wij zo dol zijn op regels, maar omdat voorspelbaarheid, rust en rekening houden met zijn behoeften belangrijk zijn.
Sommige dingen doen we inmiddels zo automatisch dat we er niet meer bij nadenken. We houden rekening met zijn dagritme, kijken hoe hij reageert op veranderingen en weten dat een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis soms grote gevolgen kan hebben.

Wat voor een ander gezin een spontane beslissing is, vraagt bij ons soms wat meer voorbereiding.
Even onverwacht ergens naartoe? Dan denken wij eerst na over hoe Thijs zich voelt, wat we moeten meenemen en of de situatie voor hem haalbaar is.
Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar voor ons is het gewoon het dagelijks leven geworden.

Bezoek kent onze gebruiksaanwijzing niet

Het wordt pas echt interessant wanneer er bezoek komt. Want wat voor ons vanzelfsprekend is, weet een ander natuurlijk niet.
Iemand kan enthousiast binnenkomen, meteen een gesprek beginnen of spontaan iets willen ondernemen. Allemaal hartstikke gezellig bedoeld, maar niet altijd handig op dat moment.

En dan merk ik hoe vaak wij ongemerkt rekening houden met Thijs. Soms leggen we uit waarom we iets op een bepaalde manier doen. Soms passen we zelf iets aan. En soms denken we achteraf: hadden we dat eigenlijk niet gewoon even moeten vertellen?
Want anderen kunnen natuurlijk niet ruiken welke ongeschreven regels bij ons thuis gelden.

Een eigen taal binnen het gezin

Wat ik misschien nog wel het grappigste vind, is dat we ook een soort eigen gezinstaal ontwikkelen.
Bepaalde blikken tussen Patrick en mij zijn soms al voldoende. We hoeven niet altijd uitgebreid te overleggen om te begrijpen wat de ander bedoelt.
En er zijn ongetwijfeld zinnen die bij ons thuis volkomen logisch klinken, maar waarbij een buitenstaander zich achter zijn oren zou krabben.
Dat is eigenlijk best bijzonder. Want zonder dat je het doorhebt, ontstaat er een manier van samenleven die helemaal is afgestemd op jullie gezin.

Niet alles hoeft zoals bij anderen

Ik denk dat we als zorgouders soms geneigd zijn om ons te verantwoorden voor de manier waarop we dingen doen.
Waarom we niet spontaan ergens naartoe gaan. Waarom bepaalde gewoontes belangrijk zijn. Of waarom iets bij ons thuis anders verloopt.
Maar waarom eigenlijk?

Een gezin hoeft niet volgens een standaardplaatje te functioneren om een fijn gezin te zijn.
Onze ongeschreven regels zijn niet bedoeld om het leven ingewikkelder te maken. Ze zijn juist ontstaan omdat we hebben ontdekt wat voor ons werkt.
En natuurlijk veranderen die regels ook weer. Thijs wordt ouder, zijn behoeften veranderen en wij leren voortdurend bij.
Wat vandaag vanzelfsprekend is, kan over een jaar alweer anders zijn.
Maar één ding blijft hetzelfde: we zoeken steeds opnieuw naar een manier waarop iedereen binnen ons gezin zo prettig mogelijk kan leven.

En misschien is dat wel de belangrijkste ongeschreven regel van allemaal: bij ons thuis hoeft het niet zoals bij een ander. Het moet passen bij óns gezin.

Welke ongeschreven regels gelden er bij jullie thuis?

Laat een bericht achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *